ضیافت عشق

بی وفا	چهارشنبه پانزدهم آذر 1385

دیروز وقتی با هم توی همین کوچه ها قدم میزدیم تصور نمیکردم که شب دلم و بشکنی . دیشب سایه های سیاه دورو برم حلقه زدند و کلی بهم خندیدند. سکوت شاهد شکسته شدنم بود شاهد دوباره تنها شدنم بود و فریاد در طول شب میخواست خودش و آزاد کنه اما من نگذاشتم و من چه ساده شکستم همیشه از تردیدی که به دل راه داده بودم میترسیدم هراس از عاشق بودن و تنها به خاطر تو . این منم همونی که یه روز به اندازه دنیا دوستت داشت اما حالا... قلبم شکست و به زمین افتاد فرو ریختم و تهی شدم از خواستن .حالا باز هم مثل همیشه دنبال تکه هایی از قلبم میگردم اما یادم رفته بود که قلب من هزار تیکه شده و هزار سال طول میکشه تا تکه های خورد شده اش رو پیدا کنم. من و به دست فراموشی سپردی بگو اخه چرا . همیشه تنها میمونم و به انتظار فکر میکنم مثل همیشه تنهای تنها -- دوباره بارون میباره از ابرای چشمای من داره میافته زمین از روی گونه های من قطره قطره های اشکم جمع میشن دریا میشن بعدشم چه عاشقونه خشک میشن تنها میشن میدونی همیشه دلتنگ نگاتم میدونی خونه خراب اون صداتم دیگه از عاشقی بد جوری داره دلم میگیره ...

خاطره	چهارشنبه پانزدهم آذر 1385

دفتر خاطراتم را باز کردم. و باز هم چشمم به نامت افتاد . و اشک در چشمانم حلقه بست .گونه هایم به لرزه افتاد و اشکهایم رقصان از سراشیبی گونه هایم سرازیر شدند. و من بودم و سکوت و تنهایی صفحه دیگری را ورق زدم و چشمم به عکست که آخرین بار به من یادگاری داده بودی افتاد .این بار تمام تنم لرزید . و قلبم بی صدا فرو ریخت و ویران شدم . دیگر توان ورق زدن نداشتم اما ورق زدم . و صفحه سوم عمرم را تهی دیدم خالی و سفید و اینبار جان دادم خدانگهدار