میدونید دیروز خسته بودم نمیدونم چرا با اینکه پنج شنبه رو هم مرخصی گرفته بودم اما دلم خیلی گرفته بود و دفتر شعرم هم کنارم نبود تا براتون بنویسم و اپ کنم برای همین حدود ساعت ۳ خوابیدم

اما امروز هم دفتر شعرم کنارم نیست چون امروز هم حال خوبی ندارم خیلی خستم

دلم بد جوری گرفته نمیگم میخوام گریه کنم چون گریه نشون دهنده ضعف ادمه من ادم ضعیفی نیستم که بخوام گریه کنم.

بنابر این مقاومت میکنم و خدارو شکر میکنم. اما از کلمات کمک میگیرم تا الان کنار هم متولد بشن و من بدون دفترم همین الان براتون یه مطلب بنوسم تا همونطور که قول داده بودم با مطالب خودم اپ کرده باشم پس امیدوارم خوشتون بیاد. شاید کوتاه باشه نمیدونم بستگی داره به قدرت کلماتم که ایا حال دارن یا نه که به ذهن من بیان یا نه .

امروز احساس دلتنگی میکنم

از وسعت اسمان بالای سرم دلم میگیرد از ابرهایی که به حالم اشک میریزند دلگیرم . از خورشید که گرمای وجودش را هنوز به من میبخشد دلگیرم . از کوچه های انتظار بیزارم . از بیقراری پرستو های عاشق برای مهاجرت به سرزمینی دورتر غمگینم.

از خود بیزارم نمیدانم چرا ؟

شاید دوباره به یاد تو افتاده ام . شاید به یاد کوچه های خاطره افتاده ام .

شاید یاد اولین روز اشنایمان افتاده ام .اه

یادش بخیر . ایکاش همیشه عمر من روزی بود که ترا دیدم که با نگاهت مرا به اوج فراخواندی و من چه عاجزانه به سویت رهسپار شدم .

این جا انتهای جاده انتظار است که همیشه مسافری خسته را میبینم که هنوز به انتها نرسیده است اما...

گویی ان مسافر خسته اشنا است اندکی درنگ میکنم .

جلوتر میروم

نگاه میکنم و میاندیشم ای خدای بزرگ

این مسافر خسته منم . که هر روز و همیشه جاده های انتظار را وجب به وجب به دنبالت میگردم . بیا بیا و به این انتظار سخت که سالهاست مرا از پای در اورده نجات بده و مرا به وادی عشاق ببر

اما جاده عشق کجاست بگذار باقی عمرم را در این جاده سپری کنم

چه زیباست جاده عشق

جایی که من و تو برای همیشه در کنار هم باقی خواهیم ماند.

اینم از شعر من

با اینکه کمی تلخ و پر از غمه اما خوب باید به بزرگی خودتون من و ببخشید شاید هم بی مزه و بیمفهوم باشه خوب دیگه وقتی ادم همینطوری یه چیزی به ذهنش بیاد نباید توقع داشت که بهترین باشه درسته

دوستون دارم از اینکه توی هر لحظه کنار من هستید ازتون ممنونم

و روی ماه همتون رو میبوسم

-----

دلم گرفته اسمون نمیتونم گریه کنم                        شکنجه میشم از خودم نمیتونم شکوه کنم

انگار کوه غصه ها رو سینه من اومده                  اخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده

دلم گرفته اسمون از خودتم خسته ترم           

تو روزگار بی کسی یه عمره که دربه درم   

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم

من واسه اتیش زدنت یه کوله بار شب بشم

دلم گرفته اسمون یه کمی من و حوصله کن

نگو که از این روزگار یه کمی کمتر گله کن

من و به بازی میگیرن عقربه های ساعتن

برگه تقویم میکنه لحظه به لحظه لعنتم

اهای زمین یه لحظه تو نفس نزن

نچرخ تا اروم بگیره یه ادم شکسته تر

پرواز را دوست دارم

شاید تا عمق چشمانت

شاید تا انتهای جاده عشق و شاید تا مرز با تو بودن

من امروز ترا

نگاه ترا                  و عشق ترا به تصویر خواهم کشید

تا بدانی که هنر یک عشق از من چه ساخته است.

تو خوب میدانی

با تو میمانم

شاید برای همیشه تا مرز خواستن

دوست دارم بهتون بگم و این قول رو بدم که شیرین میخواد یه کار دیگه هم بکنه این که هر روز از امروز به بعد با مطالب خودش که نوشته های خودشه این وبلاگ رو اپ کنه

میدونید میخواستم کتاب چاپ کنم البته شاید این کار رو بکنم اما اگر چاپش نکردم دوست دارم همین جا توی همین ضیافت شعرام رو برای عشاق بخونم البته شعرای من همش از غم و غصه میگه تا عشق و رسیدن اما خوب دیگه بیایید با هم کنار بیایم

خیلی دوستون دارم به خدا

فدای همتون